నువ్వు ఏ మంత్రం వేశావో గాని
నా కంటి మీద కునుకు కరువైంది
నువ్వు ఏ మాటల మత్తును ఇచ్చావో గానీ
నా మనసు కడలిలో అలలు రేగుతూనే ఉన్నాయి
నువ్వు నా పెయ్యిని ఎక్కడ తాకావో గానీ
నా తనువంతా తామరమై వికసిస్తుంది
కోపం తగది కొడుకా!
కోపగించుకుంట వోతుంటె ఎవలు దగ్గరైతరు?
గుడ్లు దీసుడు..పండ్లు గొర్కుడు..
మీది మీది కచ్చుడు ఎందుకు మంచిదంటవు?
ఎంత ఉర్మి ఉర్మి జూసినా
మాటకు భయపడే కాలం ఎక్కడిది?
మాట అన్నప్పుడు మాట వడాల్సిందే!
అమెరికాలోని టెక్సాస్ రాజధాని ఆస్టిన్లో, రోజంతా ఖాళీగా వుండే ఓ లోకల్ రైల్వే స్టేషన్ అది. ఇద్దరు పెద్దమనుషులు చేతిలో పేపర్లతో, ప్లాట్ఫామ్ పైకి వచ్చారు.
అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దంలో
మనసు తలుపు మెల్లగా
తెరుచుకుంటుంది
అది సిమెంటు ఇటుకలతో
కట్టిన భవనం కాదు
జ్ఞాపకాలతో కట్టిన
అంతర్ముఖ ప్రాంగణం
అక్కడ ఒక పుస్తకాల
బీరువా కనబడుతుంది
దాంట్లో వందలకొద్దీ
దుమ్మూ ధూళి
నిశ్శబ్దం రంగు పులుముకొని
గోడల మీద పాకుతోంది
అక్షరాలు విడిపోయి అర్థం లేని
ఆకృతులుగా మారుతున్నాయి.
కాలం.. చిరిగిన కాగితంలా
జ్ఞాపకాల్లో తేలుతూ
రేపటి తలుపుల మీద
గుసగుసలాడుతోంది.
ఇలా అడ్డా మీద కూలీ కోసం గుంపులో
నిలబడ్డం మర్యాదగానే ఉంటది
రెక్కల కష్టంతో సంపాదించిన
నాలుగు కూలీ డబ్బులతో
కలో గంజో తాగి కాల్వ పక్కన గుడిసెలో పడుంటే వచ్చే నిద్ర సుఖంగానే ఉంటది
