తడి లేని కన్నీటి చుక్క

నిశ్శబ్దం రంగు పులుముకొని గోడల మీద పాకుతోంది అక్షరాలు విడిపోయి అర్థం లేని ఆకృతులుగా మారుతున్నాయి. కాలం.. చిరిగిన కాగితంలా జ్ఞాపకాల్లో తేలుతూ రేపటి తలుపుల మీద గుసగుసలాడుతోంది.

నిశ్శబ్దం రంగు పులుముకొని
గోడల మీద పాకుతోంది
అక్షరాలు విడిపోయి అర్థం లేని
ఆకృతులుగా మారుతున్నాయి.
కాలం.. చిరిగిన కాగితంలా
జ్ఞాపకాల్లో తేలుతూ
రేపటి తలుపుల మీద
గుసగుసలాడుతోంది.

గుండెచప్పుడును
ఓ సాలీడు వెక్కిరిస్తూ
గది నిండా శూన్యాన్ని అల్లుతోంది.
గడియారం ముల్లు ఆగిపోయినచోట
కాలం తన చొక్కా విప్పి
ఆరేసుకుంటోంది.

జ్ఞాపకాల అరల్లో వెతుకుతున్నా..
తప్పిపోయిన నా స్వరాన్ని!
దూరంగా ఒక పిలుపు..
అది గాలీ కాదు,
నా ఊహా కాదు..
ఒక తడి లేని కన్నీటి చుక్క.
ప్రవహించేది నది..
నిలిచిపోయేది చెరువు..
కానీ, లోలోపలే ఇంకిపోయేది
శూన్యపు ఎడారి.

అక్కడ గాయం ఉంటుంది
కానీ రక్తం ఉండదు,
దుఃఖం ఉంటుంది
కానీ తడి ఉండదు.
కనురెప్పల వెనుక ఒక సముద్రం..
అందులో అలలు లేవు,
కేవలం లోతు మాత్రమే.

ప్రశ్న అడగకముందే
సమాధానం మరణించింది,
ఇప్పుడు మిగిలింది కేవలం..
నిశ్శబ్దం రాస్తున్న
అసంపూర్ణ కావ్యం!

– తరిగొప్పుల విఎల్లెన్‌ మూర్తి 80085 77834