చివరి విత్తనం

మట్టిని చేతిలో పట్టుకున్నప్పుడు అతడు భూమిని కాదు అతను తన హృదయాన్నే తాకుతున్నాడు విత్తనం వేస్తున్నప్పుడు పంట కోసం కాదు ప్రాణం నిలిచే ఆశ కోసం వేస్తున్నాడు

మట్టిని చేతిలో పట్టుకున్నప్పుడు
అతడు భూమిని కాదు
అతను తన హృదయాన్నే తాకుతున్నాడు
విత్తనం వేస్తున్నప్పుడు
పంట కోసం కాదు
ప్రాణం నిలిచే ఆశ కోసం వేస్తున్నాడు

కాలం అతన్ని దాటిపోతోంది
నగరాల కాంతులు
అతని నీడను మింగేస్తున్నాయి
కానీ అతని అడుగు
భూమిలో వేర్లలా పాతుకుపోయి
ఇంకా మట్టిలోనే ఉంది

రైతు అనే పదం
ఇప్పుడొక జ్ఞాపకమవుతుంటే
అతను మాత్రం
ఆ జ్ఞాపకాన్ని శ్వాసలా చేసుకుని బతికిస్తున్నాడు

వాన రాకపోయినా
అతను ఆకాశాన్ని నిందించడు
ఇంకోసారి ప్రయత్నిద్దాం అని
మనుషుల్ని కాదు
నిశ్శబ్దంగా మట్టిని నిమురుతాడు

ఒకరోజు అతని చేతుల నుంచి
విత్తనాలు జారిపోతాయి
అది ఓటమి కాదు
స్వార్థం గీసిన గీత

ఇప్పుడు పొలాలు ఉన్నాయి
కానీ రైతు లేడు
విత్తనాలు ఉన్నాయి కానీ ఆశ లేదు
చివరికి గాలి నెమ్మదిగా అడుగుతుంది
మనిషి మట్టిని వదిలేశాడా?
లేదా మట్టి మనిషినా?

చివరి విత్తనం
మట్టిలో కాదు..మనసులో పడాలి
అప్పుడు మాత్రమే
రైతు మళ్లీ పుడతాడు

-వారాల ఆనంద్‌