అదొక రాత్రి వేళ. ఆ గ్రామంలోని ఒక దైవభక్తుడు అల్లాహ్ సంతృప్తి కోసం ఎవరికీ తెలియకుండా రహస్యంగా దానం చేయాలనుకున్నాడు. చేతిలో కొంత సొమ్ము పట్టుకుని వీధిలోకి వెళ్లాడు. చీకట్లో ఒక వ్యక్తి కనిపిస్తే, పేదవాడేమో అనుకుని ఆ డబ్బును అతని చేతిలో పెట్టి సంతోషంగా ఇంటికి తిరిగొచ్చాడు. తీరా మరుసటి రోజు ఉదయం చూస్తే… ఊరంతా ఒకటే ప్రచారం! ‘అబ్బో! రాత్రి ఎవరో మహానుభావుడు ఊళ్లోని ఒక పెద్ద దొంగకు దానం చేశాడట!’ అని ప్రజలు నవ్వుకోసాగారు. దాత మనసు విరిగిపోయింది. ‘అయ్యో దేవుడా! నా దానం ఒక దొంగ పాలైందే’ అని మదనపడ్డాడు. ఎలాగైనా ఒక మంచి పేదవాడికి దానం చేయాలని మరుసటి రాత్రి మళ్లీ బయలుదేరాడు. ఈసారి ఒక మహిళ కనిపిస్తే ఆమె చేతిలో డబ్బు పెట్టాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం మళ్లీ అదే వార్త! ‘నిన్న రాత్రి ఎవరో ఒక వ్యభిచారిణికి దానం ఇచ్చారట!’ అని జనాలు చెప్పుకోసాగారు.
దాతకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. మూడో రాత్రి ‘ఈసారి ఎలాగైనా సరైన వ్యక్తికే ఇవ్వాలి’ అని గట్టిగా నిశ్చయించుకుని బయటికెళ్లాడు. మరో వ్యక్తికి దానం ఇచ్చి వచ్చాడు. తీరా ఉదయమయ్యే సరికి అది ఊళ్లోనే పెద్ద శ్రీమంతుడికి చేరిందని తెలిసింది! మూడు రోజులు… మూడు పొరపాట్లు! ఒక దొంగ, ఒక చెడు తిరుగుళ్ల మహిళ, ఒక కోటీశ్వరుడు! ‘ఓ అల్లాహ్! నా దానాలన్నీ అర్హత లేనివాళ్ల పాలయ్యాయే’ అని ఆ భక్తుడు తీవ్రమైన ఆవేదనలో మునిగిపోయాడు. ఆవేదనతో నిద్రపోయిన ఆ భక్తుడికి ఆ రాత్రి ఒక పవిత్రమైన స్వప్నం (కల) వచ్చింది. అందులో ఒక దివ్యమైన సందేశం వినబడింది: ‘బాధపడకు! నీ నిష్కల్మషమైన ఉద్దేశాన్ని (నియ్యత్) చూసి అల్లాహ్ నీ మూడు దానాలనూ స్వీకరించాడు! నీ కంటికి అవి పొరపాట్లుగా కనిపించవచ్చు… కానీ ఆ దేవుడి ప్రణాళిక వేరు.