Visit:
మానవ జీవితం ఒక అద్భుతమైన ప్రయాణం. ఈ ప్రయాణంలో గమ్యం ఏమిటి అన్న అన్వేషణ ఎప్పుడూ సాగుతూనే ఉంటుంది. ఆ అన్వేషణలో మనిషి ఎంచుకునే మార్గాల్లో పూజ, అర్చన, ధ్యానం ముఖ్యమైనవి. బాహ్యమైన ఆడంబరాల కంటే అంతర్గతమైన నిశ్చలత్వమే నిజమైన మోక్షానికి మార్గం చూపుతుందని ఉపనిషత్తులు చెబుతున్నాయి.
మనసు నిలకడగా ఉన్నప్పుడు చేసే స్మరణకు, యాంత్రికంగా చేసే అర్చనకు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం చాలా లోతైనది. నేటి ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో, చాలామంది భగవంతుని ఆరాధనను ఒక రోజువారీ దినచర్యగా, లేదా ఒక బాధ్యతగా మాత్రమే చూస్తున్నారు. పూజామందిరంలో కూర్చున్నా, చేతులతో పూలు సమర్పిస్తున్నా, మనసు మాత్రం ఎక్కడో ఇతర ఆలోచనల్లో, సమస్యల్లో విహరిస్తూ ఉంటుంది. ఇది కేవలం భౌతికమైన చర్య. మనసు లగ్నం కాని ఏ పనీ పూర్తి ఫలితాన్ని ఇవ్వదు. పెదవులు మంత్రాలను ఉచ్ఛరిస్తున్నా, హృదయంలో ఆ భావన లేకపోతే ఆ అర్చనకు ప్రాణం ఉండదు. అది కేవలం అలవాటుగా చేసే ఒక యాంత్రిక ప్రక్రియగా మిగిలిపోతుంది.
మనసును ఒకే ఒక ఉదాత్తమైన భావనపై నిలపడమే నిజమైన ధ్యానం. నీటిలో అలలు లేనప్పుడే అడుగున ఉన్న వస్తువు స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. అలాగే, మనసులోని ఆలోచనల అలలు సద్దుమణిగినప్పుడే, ఆత్మ దర్శనం సాధ్యమవుతుంది. అలాంటి ప్రశాంత స్థితిలో, ఒక్క క్షణం అనంతమైన విశ్వశక్తిని స్మరించినా, అది మన అంతరాత్మను ప్రక్షాళన చేస్తుంది. అక్కడే అహంకారం నశించి, మోక్షం లేదా సంపూర్ణ స్వేచ్ఛ సిద్ధిస్తుంది. క్షణక్షణానికీ తరుగుతున్న ఆయుర్దాయం ఎవరి కోసమూ ఆగదు. పీల్చే ప్రతి శ్వాసతో పాటు, ఆయుష్షులో కొంత భాగం రాలిపోతూనే ఉంటుంది. క్షణక్షణానికి ఆయుర్దాయం హరించుకుపోతున్న ఈ వాస్తవాన్ని గ్రహించినవాడు, ఏ ఒక్క క్షణాన్ని కూడా వృథా చేయడు. అందుకే, ప్రతి క్షణాన్ని పూర్తి ఎరుకతో, మానవతా విలువలతో, సార్ధకతతో జీవించడం ముఖ్యం.
‘నామస్మరణాదన్యోపాయం నహి పశ్యామో భవతరణే’ లాంటి శాస్త్ర వాక్యాలు నామస్మరణ ప్రాముఖ్యాన్ని తెలియజేస్తాయి. మనసు ఎప్పుడూ అశాంతిగా, అల్లకల్లోలంగా ఉంటుంది. భగవన్నామ జపం ద్వారా అది ఒకే దిశలో నిలబడుతుంది. మనసును శాంతితో నింపుతుంది. భగవన్నామం పరమ పవిత్రమైనది. జపించినప్పుడల్లా మనలోని నిగూఢ దోషాలు తొలగిపోతాయి. నామస్మరణం ద్వారా మనం లోపలికి శుద్ధి చెందుతాం. స్తోత్రాలు, పూజలు, తపస్సులకన్నా కూడా భగవన్నామస్మరణ శక్తిమంతమైన మార్గం. ఇది భగవంతుడి అనుగ్రహాన్ని వెంటనే అనుభవించేందుకు సహాయపడుతుంది.
భగవన్నామం వినగానే మన జీవితంలోని బంధనాలు కరిగిపోతాయి. శంకరాచార్యులు కూడా హరే నామ కేవలం అనే మాటని పెద్దగా ప్రశంసించారు. భగవన్నామ జపం వల్ల మనం భగవంతునికి దగ్గరవుతాం. లోక సంబంధాలపై ఆసక్తి తగ్గి, ఆధ్యాత్మికత పెరుగుతుంది. మనసు నిలకడగా ఉన్నప్పుడు స్మరణ చేయడం వల్ల మోక్షం సిద్ధిస్తుంది. యాంత్రికంగా అర్చన చేయడం వల్ల ఎలాంటి ప్రయోజనం ఉండదు. క్షణక్షణానికి మన ఆయుర్దాయం తరిగి పోతున్నందున ప్రతి క్షణం స్మరణ చేయడం మంచిది. మనం ఎన్ని పుణ్యక్షేత్రాలు దర్శించినా, ఎన్ని రూపాలలో భగవంతుని దర్శించుకున్నా ఆపదలో, కష్టంలో ఉన్న సాటి మనిషికి సహాయం చేయకపోతే అంతా నిష్ప్రయోజనమే అవుతుంది. దైవం మానుషరూపేణా అన్నారు కదా. అందుకే ప్రతి మనిషిలో దైవాన్ని చూడగలగాలి. అప్పుడే భగవంతునికి భక్తునికి తేడా కనిపించదు. అదే భక్తి పరమార్థంగా తెలుస్తుంది. భక్తి కలిగిన వారు పాపాలు చేయరు కదా. భక్తి అంటే కేవలం పదిసార్లు భగవన్నామ స్మరణ చేయడం, పూసలు తిప్పడం, అందరికీ కనబడేలా రుద్రాక్ష దండలు వేసుకోవడం, ఆడంబరంగా మాట్లాడడం కాదు.
భక్తి వేరు, జ్ఞానం వేరు, కర్మ వేరు కాదు. మనిషికి నిజమైన ముక్తి, బాహ్య ప్రపంచం నుంచి కాకుండా తన అంతరంగం నుంచే లభిస్తుంది. యాంత్రికమైన కర్మల వలయాలను ఛేదించి, మనసును స్థిరంగా ఉంచుకోవడం అలవాటు చేసుకోవాలి. ప్రతి క్షణాన్ని ఒక అపురూపమైన అవకాశంగా భావించి, నిశ్చలమైన స్మరణతో జీవితాన్ని గడపడమే అత్యుత్తమ జీవన విధానం. ఇదే మనిషిని అజ్ఞానపు చీకట్ల నుంచి, జ్ఞానపు వెలుగుల వైపు, అంతిమంగా మోక్షం వైపు నడిపిస్తుంది.
