పిచ్చుకా..మళ్లీ రావా!

అమ్మ వాకిట్లో వేసిన ముగ్గుపై అందంగా వాలిన పిచ్చుకా! అమ్మ చల్లిన బియ్యపు గింజల్లో నీ ఆకలి తీర్చుకున్న పక్షీ!

అమ్మ వాకిట్లో వేసిన ముగ్గుపై
అందంగా వాలిన పిచ్చుకా!
అమ్మ చల్లిన బియ్యపు గింజల్లో
నీ ఆకలి తీర్చుకున్న పక్షీ!
తాతల నాటి పెంకుటింటి పైకప్పున
నీ గూడును అల్లుకున్నావు…

మా ఇంటి చిన్న సందుల్లో
నీ సంసారాన్ని నిర్మించుకున్నావు!
పొద్దుపొడుపున నీ కిచకిచలతో
మా నిదురను లేపిన నేస్తమా!
నీ చిరు పలుకుల సందడితో
మా ఇంటికి కొత్త వెలుగులు నింపినావు!

గుప్పెడు గింజలు అడగలేదు,
గుక్కెడు నీళ్లు తప్ప, ఇంకేం కోరలేదు.
మా ఇంటి మనిషివై మెలిగావు,
మా బాల్యపు జ్ఞాపకమై నిలిచావు!

నీ గూటిలో గుడ్లు పొదిగి
పిల్లలకు రెక్కలొచ్చే వరకు
తల్లిదండ్రుల ప్రేమను పంచుతూ
నీ జీవితాన్నే ధారపోశావు!

గింజలు తినే నీకు తెలుసు పిల్లల ఆకలి విలువ!
మట్టి స్నానాలు చేస్తూ, నీటి చెంత ఆటలాడుతూ,
మా వాకిట్లోనే ఓ ప్రపంచాన్ని సృష్టించావు!
కానీ..కాలం మారిపోయింది!

పెంకుటిళ్లు మాయమయ్యాయి,
పచ్చని పొదలు కనుమరుగయ్యాయి
గూడు కట్టుకునే సందులు మూసుకుపోయాయి,
గింజలు దొరికే వాకిళ్లు వెలవెలబోయాయి!

అభివృద్ధి పేరుతో ఆకాశాన్ని తాకే భవనాలు,
అందులో నీకంటూ చోటులేని గోడలు!
మనిషి నివాసం పెరిగింది…
నీ నివాసం మాత్రం కరిగిపోయింది!

నిన్నటివరకు కిచకిచలాడిన వాకిట్లో
నేడు నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది.
కిటికీ అంచున నీకోసం చూస్తున్నా…
కనిపించని నీ రూపం మనసును కలచివేస్తోంది!

పిచ్చుకా! నీవు కేవలం పక్షివి కావు,
మా బాల్యపు తీపి జ్ఞాపకానివి!
మా ఇంటి ఆత్మీయ అతిథివి,
ప్రకృతితో మాకున్న అనుబంధానివి!

రా పిచ్చుకా… మళ్లీ మా ఇంటికి రావా!
నీ కోసం గుప్పెడు గింజలు చల్లుతాం,
నీటి గిన్నెను వాకిట్లో పెడతాం,
నీ గూటికి చిన్నచోటును కల్పిస్తాం!

కర్నె మల్లికార్జున్‌
6303744239