శనివారం 08 ఆగస్టు 2020
Devotional - May 28, 2020 , 23:15:14

పరమాత్మ సన్నిధిని చేరేదెలా?

పరమాత్మ సన్నిధిని చేరేదెలా?

‘జాయతే గచ్ఛతీతి జగత్‌' అని జగత్తునకు నిర్వచనం. అంటే, పుట్టునది పోవునది అని అర్థం. పుట్టి పోవునది కనుక, శాశ్వతం కాదు. శాశ్వతం వలె కనిపిస్తుంది. వాస్తవానికి జగత్తు లేకపోయినా ఉన్నట్లుగా తోస్తుంది. లేని వస్తువు ఉన్నట్లుగా తోచడమే ఆభాసం, భ్రాంతి లేదా మాయ. ‘యా మా సా మాయా’. ఏది లేదో అదే మాయ. అందువల్ల జగత్తు మాయ.

‘తాడు’ అని తెలియక ‘పాము’ అనుకోవడం మాయ. మాయలో ‘ఆవరణ శక్తి’ అని, ‘విక్షేప శక్తి’ అని రెండు శక్తులున్నాయి. తాడును తాడుగా గుర్తించలేకపోవడానికి కారణం ‘ఆవరణ శక్తి’. అంటే, ఉన్నదానిని కప్పి ఉంచేది. తాడును పాముగా గుర్తించడానికి కారణం ‘విక్షేప శక్తి’. అంటే, లేనిదానిని ఉన్నట్లుగా భాసింపజేసేది. ఉన్నదానిని ఉన్నట్లుగా గుర్తించలేకపోవటం ఒక దోషం. లేనిదానిని ఉన్నట్లుగా గుర్తించడం మరొక దోషం. ఈ రెండు దోషాల వల్లనే ‘తాడు’ అని తెలియక ‘పాము’ అని తెలుస్తుంది. దీనినే ‘రజ్జు సర్ప భ్రాంతి’ అంటారు. అలాగే, జగత్తు కూడా లేకపోయినా ఉన్నట్లుగా తోస్తుంది.

ప్రకృతి నుంచి ఏర్పడిన జగత్తు గుణమయం కూడా. ‘సత్తం, రజస్సు, తమస్సు’ అన్నవి ప్రకృతి గుణాలు. ఈ మూడు గుణాలే జగత్తులో కార్యాలను జరుపుతున్నాయి. జగత్తంతా ఈ మూడు గుణాలతో నిండి ఉన్నది. ‘గుణం’ అనే పదానికి ‘తాడు’ అనే అర్థం కూడా ఉంది. అందువల్ల, గుణాలు కూడా తాళ్ల వలె జీవులను బంధిస్తాయి.

‘త్రిభిః గుణ మ యైర్భావైః ఏభిః సర్వమిదం జగత్‌ 

సత్తం రజస్తమ ఇతి గుణాః ప్రకృతి సంభవాః 

నిబధ్నంతి మహాబాహో దేహే దేహిన మవ్యయమ్‌'. 

‘ఈ జగత్తంతా ఈ మూడు గుణాలతో నిండి ఉన్నది. ప్రకృతి సంభవాలైన సత్తం, రజస్సు, తమస్సు అనే గుణాలు అవ్యయుడు అయిన జీవుని దేహంలో బంధిస్తూ ఉన్నాయి’ అని భగవద్గీత స్పష్టంగా చెబుతున్నది.

ఈ మూడు గుణాలు ఒక దానినొకటి అధిగమించి ప్రవర్తిస్తుంటాయి. జీవునిలో సత్తగుణం పెరిగినప్పుడు ఉత్సాహం, వివేక జ్ఞానం, శాంతి మొదలైనవి ఏర్పడుతాయి. రజోగుణం పెరిగినప్పుడు సకామ కర్మల పట్ల ఆసక్తి, లోభం, ఇంద్రియ వ్యామోహం మొదలైనవి కలుగుతాయి. అలాగే, తమో గుణం పెరిగినప్పుడు అవివేకం, నిద్ర, సోమరితనం, వ్యర్థమైన పనులు మొదలైనవి ఏర్పడుతాయి. సత్తగుణం సుఖస్పర్శతోను, రజోగుణం కర్మలతోను, తమోగుణం వివేకశక్తిని నష్టపరచి, చేయవలసిన పనులను చేయకుండా మోహంతోనూ బంధిస్తూ ఉంటాయి. ఆకాశం, వాయువు, అగ్ని, నీరు, భూమి అనే పంచభూతాలు కూడా ప్రకృతి నుంచే ఏర్పడినాయి. ఇవికూడా తమ గుణాలైన శబ్దం, స్పర్శ, రూపం, రసం, గంధం అనే గుణాలతో జీవుడిని విషయ వాసనలలో బంధిస్తుంటాయి.

‘కార్యకారణ కర్తృత్వే ద్రవ్యజ్ఞాన క్రియాశ్రయాః/ 

బధ్నంతి నిత్యదా యు(ము)క్తం మాయినం పురుషం గుణాః’ అన్నది శ్రీమద్భాగవత వాక్యం. ‘జీవుడు వాస్తవంగా ముక్తుడే అయినా గుణాలు శరీరం, ఇంద్రియాలు మొదలైనవానిని ఆశ్రయించి, కార్యకారణ కర్తృత్వాలలో జీవుని అభిమానంతో బంధిస్తున్నాయి’.

వాస్తవానికి భగవంతుడే అన్ని కార్యాలను చేస్తున్నాడు. పరమాత్మ మాయకు లోబడిన జీవులు గుణాల బంధంతో అహంకార మమకారాలను పొంది తాము కర్తలమని భావిస్తూ, తమ కర్మఫలాలను అనుభవిస్తున్నారు. ఇదే దైవమాయ.

‘దైవీహ్యేషా గుణమయీ 

మమమాయా దురత్యయా

మామేవ యే ప్రపద్యంతే 

మాయామేతాం తరంతితే’ 

అని భగవద్గీత చెబుతున్నది.

పరమాత్మతో సృష్టితమైన ఈ మాయను జయించడం సులభ సాధ్యం కాదు. దీన్ని జయించడానికి, బంధాన్ని తొలిగించుకోవడానికి ఆ ‘పరమాత్మ అనుగ్రహమే’ కావాలి. కనుక, పరమాత్మను అనన్యభక్తితో ఎవరు సేవిస్తారో వారు ఆయన అనుగ్రహానికి పాత్రులవుతారు. అలాంటివారే ఈ మాయామయ జగత్తును అధిగమించి, భగవంతుని చేరుకోగలరు.


logo